Foute noten spelen

HET MEISJE MET DE ORANJE STAARTJES

“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Een populair zinnetje dat wordt gelinkt aan Pippi Langkous.

Ik ben het niet eens met het zinnetje.

MOED EN PLEZIER

Ik bedoel het niet persoonlijk, want ik begrijp de strekking van de quote wel. Het geeft je moed, het geeft je plezier en het laat je dingen doen die je spannend vindt.

Ik ben op zoek gegaan of het citaat van Pippi komt en dat lijkt niet het geval. Ze heeft dingen gezegd waarin ze zichzelf uitdaagde en ruimte gaf om nieuwe vaardigheden te proberen. Maar niet dat ze denkt dat ze het wel kan, omdàt ze het nog nooit heeft gedaan.

SAXOFOON LEREN SPELEN

Het doet me denken aan mijn saxofoonavontuur. Ik ben een jaar of negentien en wil graag saxofoon leren spelen. Via mijn broer kom ik terecht bij een superfijne saxofoonleraar aan de Heemraadsingel in Rotterdam.

Wekelijks stap ik na mijn werk in het Groothandelsgebouw aan het Weena op de tram met mijn tenorsax en beklim de trappen van haar prachtige pand om een uur les te hebben. 

VAN BLADMUZIEK NAAR HANDEN LOS

Het blijkt een gedegen ondergrond en als ik naar Amsterdam verhuis, kom ik bij een leraar terecht waar ik leer improviseren. Het voelt alsof ik wordt uitgenodigd een brug op te stappen die niet genoeg dwarsliggers heeft…

IMPROVISATIE… Uhhhh….

Tot dan toe heb ik vanaf bladmuziek gespeeld. Ook bij de vioollessen die ik van mijn negende tot mijn vijftiende volgde heb ik alle noten vanaf papier gespeeld. 

Ik herinner me nog heel goed dat ik tijdens de eerste les improvisatie als een konijn in het licht kijk en denk “hoe dan?”  

EEN POORT DOOR

Maar wonder boven wonder blijkt de brug steviger dan ik dacht en zijn er dwarsliggers waar ik ze nodig heb. Als ik het spannend vind, moedigt de leraar me aan, daagt me uit en juicht me toe. Het blijkt precies wat ik nodig heb om het steeds weer te proberen en er plezier in te houden.

Het is alsof ik een deur naar een andere wereld doorga. De leraar speelt met me mee op zijn tenorsaxofoon en mijn eigen geluid ontwikkelt zich. Het wordt een SAMEN SPELEN. We improviseren met CD’s en het voelt  als uitwisselen van gedachten en reageren op elkaars muzikale zinnen.  

Ik dacht niet dat ik het kon, omdat ik het nog nooit had gedaan. Ik dacht dat ik iemand nodig had die me hierin aan de hand kon nemen, me inspireert, me mijn kwaliteiten helpt ontwikkelen.

De woorden die de deur voor me openen naar een wereld waarin ik voor mijn gevoel ècht ga spelen is “speel zoveel foute noten als je kunt en zie wat er gebeurt…. Volg je ingevingen…” 

IMPERFECTIE

Bladmuziek hield me veilig, liet me de juiste noten spelen. Het improviseren laat me mijn eigen noten kiezen. Ik volg als het ware de noten die gespeeld willen worden. Het bevrijdt me van mijn angst om fouten te maken. Ik kan de neiging naar perfectionisme loslaten en omarm imperfectie… Leer er van te houden, want de foute noten klinken vaak heel lekker, verrassen me en schuren hier en daar heerlijk…  

IK HEB HET NOG NOOIT GEDAAN, MAAR WIL HET GRAAG…

Terugkomend op het zinnetje waar ik dit stukje mee begon. Voor mij werkt het beter in deze vorm: “ik heb het nog nooit gedaan, maar ik wil het graag, dus ik ga het proberen, zoek iemand die me hierbij kan helpen en sta mezelf toe om fouten te maken!”

Mogelijk bekt het wat minder en klinkt het niet zo sexy, maar hé!, het gaat over je toekomst en wat je nodig hebt om verder te komen. Dan is het vooral belangrijk dat het je brengt wat je nodig hebt!

JOUW VERLANGEN

Wat ik je nu vooral wil meegeven en hopelijk mee inspireer is, op onderzoek te gaan waar jouw verlangen ligt en waar je je terughoudt uit angst fouten te maken. En onderzoek wat je volgende stap daarin kan zijn. Misschien is het wel iets of iemand vinden die je daarbij helpt!

Hoe is het voor jou? Durf jij fouten noten te spelen? Zou je heel graag willen, maar vind je het nog te spannend?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *