Na lange tijd geen contact te hebben gehad met een dierbare, spreek ik diegene weer. Het is een bijzonder moment. Ik voel letterlijk mijn hele lichaam ontspannen. Alsof gespannen draden ineens ruimte krijgen. Pas dan merk ik hoeveel spanning er al die tijd op de achtergrond aanwezig is geweest. Het wachten op een excuus van de ander heeft blijkbaar meer met me gedaan dan ik dacht.
Zoals wanneer een geluid stopt en je ineens de stilte hoort. Je merkt pas hoeveel geluid er was, als het er niet meer is. Zo voelt het ook in mijn lichaam. Mijn ademhaling verdiept zich. Er ontstaat ruimte.
WACHTEN OP EEN EXCUUS
Niet lang daarvoor realiseer ik me dat ik onbewust wacht op een excuus van diegene. Ik heb vragen, ik wil weten wat er is gebeurd en begrijpen waarom. Maar dan vraag ik me af: wat zou een antwoord me eigenlijk brengen? Het zou het verhaal van de ander zijn. En dan?
Langzaam ontstaat een ander inzicht. Misschien gaat het niet om het krijgen van een antwoord of excuus. Misschien gaat het om accepteren wat er is gebeurd.
ACCEPTEREN IS NIET HETZELFDE ALS GOEDKEUREN
Accepteren dat er is gebeurd wat er is gebeurd. Zonder te zeggen dat het goed was. Zonder het ermee eens te hoeven zijn. En zonder dat mijn liefde voor die persoon hoeft te verdwijnen. Ik kan tegelijkertijd denken: “dit had ik anders gewild én ik accepteer dat het zo is gegaan.” Dat is iets anders dan goedkeuren. Het is stoppen met vechten tegen wat niet meer veranderd kan worden.
EN DAN IS ER WEER CONTACT
De weg naar dat inzicht heeft even geduurd. Maar zodra ik het kan accepteren, komt er vrij snel weer contact. Eerst wat aftastend en hier en ongemakkelijk. Gaandeweg wordt het makkelijker en vertrouwder.
We delen voorzichtig kleine stukjes uit ons verleden en ontdekken dat we sommige dingen anders hebben ervaren. Dat verbaast me niet. Maar het werkt wel verhelderend.
MEER MOGELIJK DAN JE DENKT
Dat betekent niet dat iedere verbroken relatie hersteld kan worden. Of dat contact vanzelf terugkomt zodra je iets accepteert. Wel laat het zien dat er meer mogelijk is dan je denkt wanneer je bereid bent om, ook als je vindt dat de ander je iets heeft aangedaan, naar jezelf te blijven kijken.
Want ook daarin heb je een keuze. Leg je alles bij de ander neer? Of kijk je ook naar jouw eigen aandeel, je verlangen en je verwachtingen?
WAT JE VAN EEN ANDER VERLANGT
Iets van een ander verlangen – contact, aandacht, een excuus, kan je ongemerkt bij jezelf vandaan halen. Alsof je voorovergebogen staat, je armen uitgestrekt naar de ander. Wachtend. Misschien zelfs eisend. Tot de ander geeft wat jij nodig hebt.
En als die ander dat niet geeft, kun je samen in een patstelling terechtkomen. Jij wilt niet verder zonder het te krijgen. De ander wil het niet geven.
DE RUIMTE DIE DAN ONTSTAAT
Misschien begint bevrijding wel op het moment dat je die beweging doorbreekt. Niet door je verlangen te ontkennen. Niet door jezelf weg te cijferen. Maar door te onderzoeken: Wat kan ik hierin veranderen in mezelf, zonder mezelf te verloochenen?
EN WAT KAN ER DAN ONTSTAAN?
Soms verandert de situatie daardoor niet, maar verandert er wel iets in jou. En juist daar kan ruimte ontstaan. Ruimte om weer adem te halen, om los te laten. Om niet langer te wachten op wat de ander moet geven. En soms, heel soms, ontstaat er vanuit die ruimte iets onverwachts: de mogelijkheid om elkaar weer te ontmoeten.
Met liefde en focus
Raakt deze blog iets bij je en wil je er eens over praten? Je bent van harte welkom om contact op te nemen. Stuur me gerust een mail of WhatsApp-bericht. Ik hoor graag van je.
Niet omdat je iemand anders moet worden. Juist omdat er misschien al veel meer in jou zit dan je jezelf nu toestaat te laten zien.
Nieuwsgierig?